อาลัย

ฉันไม่เคยคิดเลยว่า จะได้ใช้กล้องตัวใหม่อย่างนี้
ฉันแค่อยากให้มันคอยเก็บภาพความประทับใจ
ที่น่าจดจำ สิ่งต่าง ๆ ที่แสนสวยงาม ยินดี
รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ภาพความสนุกสนาน
แต่แล้ว มันกลับเปลี่ยนไป ภาพที่ถูกบันทึก
ด้วยกล้องตัวใหม่ของฉัน มันกลายเป็น.....
...........ภาพงานศพของอาม่าของฉัน..........
สิ่งที่อยากเห็นคือรอยยิ้ม แต่กลับได้พบแต่
รอยคราบน้ำตามบนแก้ม ที่มันไหลออกมา
อย่างไม่หยุดหย่อน
อาม่าจากเราไปเมื่อวันที่ 26 ธันวาคม
ด้วยอายุ 92 ปี ท่านเป็นที่พึ่งทางจิตใจคนสุดท้าย
ของแม่ เป็นศูนย์รวมของครอบครัวที่ยังทำให้
ทุกคนที่ไม่ถูกกันหรือ กินแหนงแครงใจกัน
มาอยู่รวมกันได้ แต่ตอนนี้ทุกอย่างคงเปลี่ยนไป
ญาติ ๆ ก็คงจะเริ่มห่างกันมากขึ้น
พอฉันสอบเสร็จในวันที่ 27 ก็ตรงดิ่งกลับบ้านทันที
ทีแรก วันที่ 26 แม่โทรมา ถามว่าจะกลับวันไหน
ซึ่งฉันรู้สึกว่ามันแปลก ๆ พอถามท่าน ท่านก็ไม่ยอมบอก
แต่ฉันว่ามันต้องมีเรื่อง จึ่งโทรคุยกับน้อง และนุก็บอกว่า
ม่าเสียแล้ว ที่แม่ไม่ยอมบอกเพราะว่าฉันยังสอบไม่เสร็จ
กลัวว่าจะมีไม่สมาธิ
พอถึงบ้าน แม่ก็ดูเป็นปกติด ไม่มีอาการให้เห็นเลยว่า
ร้องไห้มา ฉันคิดว่าแม่เข้มแข็งมาก และคงทำใจได้แล้ว
จนกระทั่งวันที่30 ฉันต้องกลับไปเรียนอีกหนึ่งวิชาที่ม.
เป็นการเรียนเพียงแค่ 3 ชั่วโมง ซึ่งฉันไม่อยากขาด
และแม่ก็อยากให้เรียน เลยไปส่งและรอรับกลับบ้าน
ระหว่างที่เรานั่งรถกลับ แม่ก็พูดเรื่องม่า ตอนนั้นเอง
เป็นครั้งแรกที่ฉันรู้สึกได้ว่าแม่ร้องไห้ ฉันไม่ได้หันไปดู
ฉันไม่กล้า เพราะถ้าเป็นแล้วเราจะร้องตามและมีอีกครั้งก็คือ
วันที่ทำพิธีเคลื่อนศพไปยังสุสาน ไปฝังรวมกับอากง
ปีใหม่ของฉันไม่ได้ฉลองเพราะเราจัดงานข้ามปี
วันที่หนึ่ง ฝัง การทำพิธีต่าง ๆ เป็นไปในรูปแบบจีนผสมไทย
คือ มีพระสวดตอนกลางคืนแบบพิธีไทย แต่โลงเป็นโลงจำปาสีดำ
และมีการเผากระดาษ ทำพิธีเคลื่อนย้ายศพแบบจีนไปฝัง
พิธีพวกนี้ฉันพอจะรู้งาน เพราะเคยมีประสบการณ์พบเจอมาก่อน
ถึงสองครั้งแล้วด้วยกันครั้งนี้เป็นครั้งที่สาม งานแรกก็คืองานของป๊าเอง
ก็ฝังเช่นกัน งานนี้ฉันร้องไห้ทุกวันจริง ๆ ตั้งแต่วันแรก ก็ร้องไม่หยุด
คนอื่นเค้าหยุดตั้งนานแล้ว แต่ฉันก็ไม่ จนวันที่เอาไปฝังก็ยังร้อง
แต่พองานที่สอง งานอากงพ่อของป๊าน่ะคับอันนี้ก็มีน้ำตาซึม ๆ เล็กน้อย
เราไม่ได้สนิทกัน แต่ว่า ก็อยู่บ้านเดียวกัน เคยเห็นกันอยู่ทุกวัน
และมางานนี้ ดาไม่รู้ว่า เป็นหลานอกตัญญูหรือเปล่า ไม่ร้องเลย
ดาคิดแต่ว่า ถ้าดาร้องไห้ แม่เห็นแม่ก็จะร้อง เพราะแม่รักม่ามาก

ดาได้โทรไปชวนเพื่อนมางาน เพื่อนมันพูดกับดาว่า "อีกแล้วหรอ"
ก็ตั้งแต่คบกับมันมา ก็นานอยู่นะ เมื่อหกปีก่อนก็งานป๊า เมื่อสองปีก่อนก็
งานอากง และปีนี้ก็งานอาม่า มันถามว่า "ทำไมบ้านเมิงขยันจังวะ"
ด้วยความที่เป็นเพื่อนก็ไม่ได้ถือสาไรตอบมันไม่ "แล้วกรูอยากหรือไงล่ะ"

งานนี้ เด็ก ๆ มากันเต็ม ญาติที่แทบจะไม่เคยเห็นก็ได้ คนที่ไม่รู้จักก็ได้รู้จัก
เป็นงานรวมญาติฝ่ายแม่ ตอนนี้งานทุกอย่างจบไปด้วยดี
แต่ก็คงมีอะไรเปลี่ยนแปลงไม่มากอยู่เหมือนกัน แต่เราก็คงจะปรับตัวได้
มันก็คงจะเหมือนครั้งก่อน ๆ ที่เรากลัวว่าจะเป็นยังไง แต่พอถึงเวลา เราก็
รับกับมันได้ ก็ต้องปรับตัว ทำใจ และสู้กับมัน

ใจจริงอยากจะเอาภาพขึ้นให้ชมกันว่าประเพณีจีนเป็นยังไง
แต่ว่า มันเป็นงานศพนะคับ ก็เลยคิดว่าไม่ควรน่ะคับ

นายยุงบินชุก
4 ม.ค. 2552 เวลา 01:20 น.